Ανθρώπινη Απόδοση
Γονική μέριμνα: Πώς να μεγαλώσετε παιδιά με σύνδεση, όρια και διόρθωση

Μια συνηθισμένη οικογενειακή βραδιά μπορεί να γίνει σημείο λήψης απόφασης πιο γρήγορα από ό,τι περιμένει κανείς. Ένα παιδί αρνείται να κάνει μπάνιο. Ένας ενήλικας, ήδη κουρασμένος, επαναλαμβάνει την οδηγία. Το παιδί κλαίει πιο δυνατά. Ο ενήλικας ακούει την περιφρόνηση, υψώνει τη φωνή του και μετά αναρωτιέται τι σημαίνει αυτή η στιγμή για τη σχέση. Μπορεί να σημαίνει ότι κάτι χρειάζεται προσοχή. Δεν μας λέει από μόνο του ολόκληρη την ιστορία ενός παιδιού, ενός γονέα ή μιας οικογένειας.
Αυτό το άρθρο χρησιμοποιεί αυτή την οικεία σκηνή ως συντακτική σύνθεση, όχι ως ρεπορτάζ για μια πραγματική οικογένεια και όχι ως συνταγή για ένα συγκεκριμένο παιδί. Σκοπός του είναι να καταστήσει ένα συγκεκριμένο σημείο: οι επιλογές γονικής μέριμνας συχνά γίνονται υπό πίεση, με ελλιπείς πληροφορίες και αντικρουόμενες ανάγκες. Η σύνδεση, τα όρια και η διόρθωση μπορούν να προσφέρουν έναν χρήσιμο τρόπο για να σκεφτεί κανείς αυτές τις επιλογές, αλλά δεν αποτελούν εγγυήσεις για το μέλλον ενός παιδιού ούτε υποκαθιστούν την επαγγελματική αξιολόγηση και υποστήριξη όταν μια οικογένεια τη χρειάζεται.
Ο στόχος δεν είναι η τέλεια ηρεμία ή η τέλεια συνέπεια. Είναι ένα πιο αξιόπιστο ερώτημα στη στιγμή: τι χρειάζεται αυτό το παιδί από μένα τώρα, ποιο όριο εξακολουθεί να έχει σημασία και τι μπορεί να διορθωθεί αν κάνω λάθος;
Ξεκινήστε με την απόφαση που έχετε μπροστά σας
Στη σκηνή της ώρας του μπάνιου, η άμεση απόφαση σπάνια είναι «Τι είδους γονέας είμαι;» Είναι πιο πιθανό: Κρατάω το όριο; Διακόπτω τον καβγά; Είναι το παιδί καταβεβλημένο, κουρασμένο, φοβισμένο, πεινασμένο, αναζητά τον έλεγχο ή αντιδρά σε κάτι που δεν έχω παρατηρήσει; Μπορώ να μειώσω τη θερμοκρασία χωρίς να προσποιούμαι ότι δεν υπάρχουν όρια;
Ξεκινώντας με αυτή την πιο περιορισμένη απόφαση, το άτομο προστατεύει από μια κοινή κλιμάκωση. Όταν ένας ενήλικας ερμηνεύει την αντίσταση ως απόδειξη ασέβειας, μπορεί να εντείνει την αντίστασή του. Όταν ένα παιδί βιώνει την ένταση ως απειλή ή ταπείνωση, η αντίσταση μπορεί να αυξηθεί. Σύντομα, και τα δύο άτομα αντιδρούν στη σύγκρουση και όχι στο αρχικό ζήτημα. Το μπάνιο έχει μετατραπεί σε μια μάχη για το ποιος θα ελέγξει τη στιγμή.
Η σύνδεση δεν είναι το ίδιο με τη συμφωνία. Είναι η προσπάθεια να παραμείνει κανείς σε επαφή με την εμπειρία του παιδιού, αναλαμβάνοντας παράλληλα την ευθύνη του ενήλικα για την ασφάλεια, τις ρουτίνες και τα όρια. Μια συνδεδεμένη απάντηση μπορεί να ακούγεται κάπως έτσι: «Δεν θέλεις να σταματήσεις να παίζεις. Το άκουσα. Είναι ώρα για μπάνιο τώρα. Μπορείς να περπατήσεις μέχρι την τουαλέτα ή μπορώ να σε βοηθήσω να φτάσεις εκεί». Ο ενήλικας δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει το παιδί ευχαριστημένο με τα όρια. Ο ενήλικας κάνει τα όρια κατανοητά και τα τηρεί χωρίς να προσθέτει περιφρόνηση.
Αυτή η διάκριση έχει σημασία επειδή τα μικρά παιδιά, ειδικά τα μικρά παιδιά, εξακολουθούν να μαθαίνουν δεξιότητες που οι ενήλικες συχνά υποθέτουν ότι είναι διαθέσιμες: μετατόπιση της προσοχής, ανοχή της απογοήτευσης, ονομασία συναισθημάτων, αναμονή και ηρεμία ενός σώματος που είναι ήδη ενεργοποιημένο. Τα μεγαλύτερα παιδιά και οι έφηβοι έχουν πιο ανεπτυγμένες ικανότητες, αλλά μπορεί να εξακολουθούν να δυσκολεύονται όταν είναι κουρασμένα, ντροπιασμένα, ανησυχούν ή παγιδευμένα μεταξύ εξάρτησης και αυξανόμενης αυτονομίας. Η συμπεριφορά έχει πάντα συνέπειες, ωστόσο η συμπεριφορά δεν αποτελεί πλήρη εξήγηση του κινήτρου ή του χαρακτήρα.
Πριν επιλέξετε μια απάντηση, προσδιορίστε τι είναι αδιαπραγμάτευτο. Η ασφάλεια μπορεί να είναι αδιαπραγμάτευτη: ένα παιδί δεν μπορεί να τρέξει στο δρόμο, να χτυπήσει κάποιον ή να χρησιμοποιήσει μια συσκευή με τρόπο που το εκθέτει σε κίνδυνο. Η υγεία, οι σχολικές υποχρεώσεις, οι οικογενειακές συμφωνίες και ο σεβασμός για τους άλλους μπορούν επίσης να έχουν σημασία. Αλλά πολλές συγκρούσεις έχουν επιπλέον, άρρητες απαιτήσεις: να συμμορφώνεται το παιδί αμέσως, να μην παραπονιέται ποτέ ή να κάνει τον ενήλικα να αισθάνεται ικανός. Αυτές οι απαιτήσεις αξίζει να διαχωριστούν από τα πραγματικά όρια.
Η σκηνή παραμένει επίκαιρη καθώς το άρθρο προχωρά. Το θέμα δεν είναι να ηρεμήσει κάθε στιγμή. Είναι να βοηθηθεί ένας ενήλικας να αποφασίσει τι να κάνει όταν η ηρεμία δεν είναι ήδη διαθέσιμη.
Τι μπορούν και τι δεν μπορούν να σας πουν τα στοιχεία
Η αναπτυξιακή επιστήμη προσφέρει χρήσιμα μοτίβα, όχι ένα καθολικό οικογενειακό σενάριο. Η έρευνα για τον δεσμό έχει δείξει ότι τα παιδιά επωφελούνται από τη φροντίδα που είναι επαρκώς ανταποκρινόμενη και αξιόπιστη, ενώ παράλληλα καθιστά σαφές ότι ο δεσμός δεν είναι ένας απλός πίνακας αξιολόγησης μεμονωμένων στιγμών [1]. Μια ασφαλής σχέση δεν χτίζεται με το να μην απογοητεύεις ποτέ ένα παιδί. Είναι πιο συμβατή με επαναλαμβανόμενες εμπειρίες στις οποίες τα σημάδια του παιδιού γίνονται αντιληπτά, η φροντίδα είναι διαθέσιμη και οι δύσκολες στιγμές μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής περιγράφει την αποτελεσματική πειθαρχία ως διδασκαλία και καθοδήγηση αντί για τη χρήση σωματικής τιμωρίας ή λεκτικής ταπείνωσης. Συνιστά θετική ενίσχυση, σαφή όρια και συνέπειες που είναι κατάλληλες για την ανάπτυξη του παιδιού [2]. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε συνέπεια λειτουργεί για κάθε παιδί ή ότι ένας γονέας μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά βρίσκοντας την τέλεια πρόταση. Υποστηρίζει μια βασική αρχή: η πειθαρχία πρέπει να βοηθά ένα παιδί να μαθαίνει, όχι απλώς να κάνει έναν ενήλικα να αισθάνεται ότι η εξουσία έχει αποκατασταθεί.
Η έρευνα υποστηρίζει επίσης τη σημασία των σχέσεων γονέα-παιδιού, των ρουτινών και της ρύθμισης των συναισθημάτων από τους γονείς, παραμένοντας παράλληλα επιφυλακτικές ως προς την αιτιότητα και τις ατομικές διαφορές. Τα παιδιά φέρνουν στην αλληλεπίδραση την ιδιοσυγκρασία, το αναπτυξιακό στάδιο, την υγεία, τη νευροαπόκλιση, τις εμπειρίες εκτός σπιτιού και τους τρέχοντες παράγοντες άγχους. Οι ενήλικες φέρνουν στην αλληλεπίδραση την πίεση στην εργασία, την απώλεια ύπνου, το ιστορικό τραύματος, τις πολιτισμικές προσδοκίες, την οικονομική πίεση, την υποστήριξη και τα δικά τους μαθησιακά πρότυπα . Ένα χρήσιμο πλαίσιο πρέπει να είναι σε θέση να συγκρατήσει αυτήν την πολυπλοκότητα χωρίς να την μετατρέψει σε ευθύνη.
Τα στοιχεία δεν μπορούν να πουν στον αναγνώστη ότι η σύνδεση θα αποτρέψει μεταγενέστερες δυσκολίες ψυχικής υγείας, ότι τα σταθερά όρια θα κάνουν ένα παιδί επιτυχημένο ή ότι ένας διορθωμένος καβγάς θα εξαλείψει τη βλάβη. Δεν μπορούν να διαγνώσουν τον αυτισμό, τη ΔΕΠΥ, το άγχος, το τραύμα, τις μαθησιακές διαφορές, τις διατροφικές διαταραχές ή την οικογενειακή βία από μια σύντομη περιγραφή της συμπεριφοράς. Όταν η συμπεριφορά είναι επίμονη, σοβαρή, αλλάζει ξαφνικά, δεν είναι ασφαλής, επηρεάζει το σχολείο ή την καθημερινή λειτουργία ή συνοδεύεται από ανησυχία για την ευημερία ενός παιδιού, οι οικογένειες θα πρέπει να ζητήσουν αξιολόγηση από έναν κατάλληλο εξειδικευμένο επαγγελματία. Εάν κάποιος βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, χρησιμοποιήστε την τοπική υποστήριξη έκτακτης ανάγκης ή προστασίας.
Η δυσκολία της ώρας του μπάνιου δεν αποτελεί επομένως μια δοκιμασία για το αν μια οικογένεια έχει «καλή ανατροφή των παιδιών». Είναι μια αλληλεπίδραση από την οποία ένας ενήλικας μπορεί να συλλέξει πληροφορίες: Τι συνέβη πριν από την άρνηση; Τι έχει βοηθήσει στο παρελθόν; Είναι αυτό ένα μοτίβο; Ποια απαίτηση είναι λογική για αυτό το παιδί αυτή τη στιγμή; Τι υποστήριξη μπορεί να χρειάζεται ο ενήλικας; Τα στοιχεία βελτιώνουν την ανατροφή των παιδιών όταν κάνουν την επόμενη αντίδραση πιο παρατηρητική και λιγότερο απόλυτη.
Η διάκριση που αλλάζει την επόμενη κίνηση
Η πιο χρήσιμη διάκριση είναι μεταξύ της αποδοχής των συναισθημάτων ενός παιδιού και της παραχώρησης στο συναίσθημα του ελέγχου των ορίων.
Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στα συναισθήματά τους. Μπορεί να είναι θυμωμένα που φεύγουν από ένα πάρκο, να ζηλεύουν ένα αδελφό ή αδερφό, να φοβούνται το σκοτάδι, να απογοητεύονται από ένα όριο ή να εξαγριώνονται όταν ένας ενήλικας λέει όχι. Η αποδοχή σημαίνει ότι ο ενήλικας δεν χρειάζεται να αμφισβητήσει την ύπαρξη του συναισθήματος: «Είσαι πολύ θυμωμένος που ο χρόνος μπροστά στην οθόνη τελείωσε». Δεν σημαίνει ότι ο ενήλικας πρέπει να αντιστρέψει το όριο: «Μπορείς να είσαι θυμωμένος και η οθόνη να είναι ακόμα σβηστή».
Αυτό διαφέρει από την ανεκτικότητα και από την σκληρότητα. Η ανεκτικότητα μπορεί να αφήσει ένα παιδί χωρίς αξιόπιστο τρόπο να αντιμετωπίσει μια κατάσταση που είναι δύσκολο να διαχειριστεί. Η σκληρότητα μπορεί να μεταδώσει ότι η εσωτερική εμπειρία του παιδιού είναι απαράδεκτη, ειδικά όταν βασίζεται σε χλευασμό, απειλές ή ταπείνωση. Ένα όριο με σύνδεση υποδηλώνει ότι ο ενήλικας μπορεί να αντέξει τα συναισθήματα του παιδιού και να αναλάβει την ευθύνη.
Το καθήκον του ενήλικα δεν είναι να κερδίσει τη διαφωνία. Είναι να κάνει την κατάσταση ασφαλέστερη, πιο σαφή και πιο διδακτική από ό,τι θα ήταν διαφορετικά. Μερικές φορές αυτό περιλαμβάνει μια σύντομη εξήγηση. Μερικές φορές μια μακροσκελής εξήγηση αποτελεί καύσιμο για διαπραγμάτευση. Μερικές φορές περιλαμβάνει την προσέγγιση. Μερικές φορές σημαίνει μια ρυθμιζόμενη παύση σε κοντινή απόσταση. Η σωστή ποσότητα συζήτησης εξαρτάται από την ηλικία, το πλαίσιο και από το τι μπορεί να χρησιμοποιήσει το παιδί εκείνη τη στιγμή.
Στη σκηνή της ώρας του μπάνιου, ένας ενήλικας μπορεί να πει: «Ήθελες περισσότερο παιχνίδι. Το να σταματήσεις είναι δύσκολο. Το μπάνιο δεν είναι προαιρετικό απόψε. Θέλεις την μπλε πετσέτα ή την πράσινη;» Η περιορισμένη επιλογή διατηρεί τα όρια προσφέροντας παράλληλα μια μικρή περιοχή δράσης. Δεν είναι ένα κόλπο που εγγυάται τη συνεργασία. Είναι μια προσπάθεια μείωσης μιας σύγκρουσης της οποίας το πραγματικό περιεχόμενο μπορεί να είναι η μετάβαση, η κόπωση ή η απώλεια ελέγχου και όχι το νερό του μπάνιου.
Αυτή η διάκριση αλλάζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι ενήλικες ερμηνεύουν τα δικά τους λάθη. Αν ο ενήλικας χάσει την υπομονή του και φωνάξει, το μάθημα δεν είναι «η σύνδεση έχει αποτύχει, άρα τα όρια δεν έχουν πλέον σημασία» ή «Έχω καταστρέψει τη σχέση». Το πιο ακριβές ερώτημα είναι αν ο ενήλικας μπορεί να διορθώσει: να αναλάβει την ευθύνη της συμπεριφοράς χωρίς να καταστήσει το παιδί υπεύθυνο για τα συναισθήματα του ενήλικα, να επαναδιατυπώσει το όριο και να επανασυνδεθεί. Η διόρθωση δεν είναι ένα κενό για επαναλαμβανόμενη βλάβη. Είναι μέρος της σχεσιακής λογοδοσίας.
Ένας πρακτικός τρόπος για να δοκιμάσετε την ερμηνεία σας
Όταν η συμπεριφορά ενός παιδιού πυροδοτεί μια έντονη αντίδραση, κάντε μια παύση αρκετή για να ελέγξετε την ιστορία που λέτε στον εαυτό σας. Η παύση μπορεί να είναι μόνο μια ανάσα, ένα ποτήρι νερό ή μια απόφαση να χρησιμοποιήσετε λιγότερες λέξεις. Στόχος δεν είναι να αποστασιοποιηθείτε από το παιδί. Είναι να αποφύγετε να θεωρήσετε μια πρώτη ερμηνεία ως δεδομένο γεγονός.
Ξεκινήστε με παρατηρήσιμη συμπεριφορά. «Πέταξε το παπούτσι αφού είπα ότι ήταν ώρα να φύγει». «Αρνήθηκε να κάνει τις εργασίες του για το σπίτι τρεις νύχτες αυτή την εβδομάδα». «Σώπασαν αφού ρώτησα για το σχολείο». Στη συνέχεια, ονομάστε την ερμηνεία: «Είναι χειριστική», «Δεν τον νοιάζει» ή «Κρύβουν κάτι». Η ερμηνεία μπορεί να περιέχει μέρος της αλήθειας, αλλά δεν είναι όλα τα στοιχεία.
Ρωτήστε τι άλλο θα μπορούσε να είναι ενεργό. Μήπως το παιδί πεινάει, είναι καταβεβλημένο, ντροπιασμένο, δυσρυθμισμένο, μπερδεμένο από την οδηγία, αναζητά επαφή, προστατεύεται από την αποτυχία, αντιγράφει ένα μοτίβο που έχει δει ή αντιδρά σε μια αλλαγή; Αυτές οι πιθανότητες δεν αποτελούν δικαιολογίες για μη ασφαλή ή επιβλαβή συμπεριφορά. Είναι υποθέσεις που καθοδηγούν μια καλύτερη αντίδραση.
Στη συνέχεια, αποφασίστε για τη μικρότερη παρέμβαση που προστατεύει το σημαντικό όριο. Εάν ένα παιδί πετάξει ένα αντικείμενο, το άμεσο όριο μπορεί να είναι η απομάκρυνση του αντικειμένου και η αποτροπή βλάβης: «Δεν θα σε αφήσω να το πετάξεις αυτό σε ανθρώπους». Η μεταγενέστερη διδασκαλία μπορεί να γίνει αφού όλοι ηρεμήσουν: «Ήσουν θυμωμένος. Το να πετάξεις μπορεί να πληγώσει. Την επόμενη φορά, μπορείς να αφήσεις κάτω το παπούτσι, να το ποδοπατήσεις ή να μου πεις ότι χρειάζεσαι ένα λεπτό». Η συνέπεια θα πρέπει να συνδέεται με την ασφάλεια και τη μάθηση όπου είναι δυνατόν, αντί για μια μακρινή τιμωρία που επιλέγεται λόγω θυμού.
Για τα μεγαλύτερα παιδιά, η περιέργεια μπορεί να γίνει πιο άμεση. «Παρατήρησα ότι η εργασία για το σπίτι ήταν δύσκολη αυτή την εβδομάδα. Δεν θα σου κάνω διάλεξη όσο είσαι αναστατωμένος. Μήπως η εργασία είναι μπερδεμένη, μήπως αποφεύγεις κάτι ή υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα;» Ένα παιδί μπορεί να μην απαντήσει αμέσως. Μια ερώτηση εξακολουθεί να είναι χρήσιμη όταν σηματοδοτεί ότι ο ενήλικας προσπαθεί να καταλάβει αντί να λάβει μια εξομολόγηση.
Αυτή η προσέγγιση μοιάζει με αυτό που τα προγράμματα γονικής μέριμνας συχνά αποκαλούν καθοδήγηση συναισθημάτων: παρατήρηση του συναισθήματος, ονομασία του, ακρόαση, καθορισμός ορίων στη συμπεριφορά και βοήθεια στην επίλυση προβλημάτων όταν είναι απαραίτητο [3]. Δεν αποτελεί υπόσχεση ότι το παιδί θα ηρεμήσει ή θα συνεργαστεί. Η αξία της έγκειται στο ότι διαχωρίζει τη σχέση από την άμεση συμπεριφορά. Το παιδί μπορεί να είναι αναστατωμένο και παρόλα αυτά να καθοδηγείται.
Η σκηνή της ώρας του μπάνιου επιστρέφει εδώ ως δοκιμασία. Αν η πρώτη ερμηνεία του ενήλικα είναι «Προσπαθεί να με ελέγξει», η απάντηση μπορεί να μετατραπεί σε διαγωνισμό. Αν ο ενήλικας ρωτήσει «Τι χρειάζεται, ποιο όριο έχει σημασία και τι μπορώ να κάνω χωρίς να κλιμακωθώ;», η απάντηση μπορεί να γίνει πιο σταθερή και πιο ευγενική ταυτόχρονα. Το όριο δεν εξαφανίζεται. Ο ενήλικας λαμβάνει περισσότερες πληροφορίες για το πώς να το συγκρατήσει.
Συνηθισμένα λάθη που δημιουργούν ψευδή βεβαιότητα
Ένα λάθος είναι η αντιμετώπιση μιας προσέγγισης ως πλήρους ταυτότητας. Ετικέτες όπως ήπια γονική μέριμνα , έγκυρη γονική μέριμνα ή αυστηρή γονική μέριμνα μπορούν να υποδεικνύουν πραγματικές παραδόσεις, αλλά μπορούν επίσης να δελεάσουν τους ενήλικες να εφαρμόσουν ένα σύνθημα όπου χρειάζεται κρίση. Μια ετικέτα δεν μπορεί να αποφασίσει τι είναι ασφαλές για ένα νήπιο, δίκαιο για έναν έφηβο, λειτουργικό για έναν μονογονέα μετά από μια νυχτερινή βάρδια ή κατάλληλο όταν ένα παιδί έχει σύνθετες ανάγκες. Οι αρχές είναι πιο χρήσιμες όταν παραμένουν υπεύθυνες για την πραγματική κατάσταση.
Ένα άλλο λάθος είναι η σύγχυση της σύνδεσης με ατελείωτες διαπραγματεύσεις. Η ακρόαση έχει σημασία. Τα παιδιά θα πρέπει να έχουν ευκαιρίες κατάλληλες για την ηλικία τους να εκφράζουν προτιμήσεις και να συμμετέχουν στις οικογενειακές αποφάσεις. Ωστόσο, ένα παιδί δεν χρειάζεται να συζητούνται όλα τα όρια μέχρι να συμφωνήσει. Ένας ενήλικας μπορεί να πει: «Καταλαβαίνω ότι διαφωνείς. Η απόφαση είναι ακόμα όχι», με περισσότερο σεβασμό από έναν ενήλικα που προσφέρει ψευδείς επιλογές και αργότερα εκρήγνυται.
Το αντίστροφο σφάλμα είναι η χρήση της υπακοής ως το μόνο μέτρο επιτυχίας. Ένα ήσυχο παιδί δεν είναι απαραίτητα ένα ηρεμιστικό παιδί. Ένα παιδί που διαμαρτύρεται δεν είναι απαραίτητα ένα ασεβές παιδί. Η άμεση συμμόρφωση μπορεί μερικές φορές να είναι απαραίτητη, ειδικά για λόγους ασφάλειας. Αλλά αν γίνει ο μοναδικός στόχος, οι ενήλικες μπορεί να μην αντιληφθούν τον φόβο, τη σύγχυση, τον καταναγκασμό ή την αδυναμία ενός παιδιού να ρυθμίσει τα πράγματα. Το ερώτημα δεν είναι αν τα παιδιά πρέπει να ακολουθούν τα όρια. Είναι αν ο τρόπος με τον οποίο τηρούνται τα όρια διδάσκει την ασφάλεια, τον σεβασμό και την αυξανόμενη ευθύνη χωρίς περιττή ντροπή.
Ένα ακόμη λάθος είναι η προσδοκία ότι η διόρθωση θα είναι μαγική. Μια συγγνώμη έχει σημασία όταν είναι συγκεκριμένη: «Φώναξα και αυτό ήταν τρομακτικό. Δεν άξιζες να σου φωνάζουν. Λυπάμαι. Ο κανόνας να μην χτυπάς ισχύει ακόμα και θα προσπαθήσω να μιλήσω διαφορετικά την επόμενη φορά». Αυτό που κάνει αυτή την διόρθωση δεν είναι μόνο η λέξη « συγγνώμη ». Είναι η ανάληψη ευθύνης, η επιστροφή στο σχετικό όριο και η αλλαγή σε ό,τι συμβαίνει στη συνέχεια. Εάν οι φωνές, οι απειλές, η σωματική τιμωρία, η χρήση ουσιών ή η τρομακτική σύγκρουση επαναλαμβάνονται, το ζήτημα αξίζει περισσότερη υποστήριξη από όση μπορεί να προσφέρει μια ιδιωτική συγγνώμη.
Η διόρθωση μπορεί επίσης να είναι λανθασμένη. Στα πρώτα λεπτά μετά από μια σύγκρουση, ο ενήλικας μπορεί να θέλει ανακούφιση από τις δικές του ενοχές και το παιδί μπορεί να θέλει απόσταση, ησυχία ή βοήθεια για να ηρεμήσει. Μια γρήγορη συγγνώμη είναι καλύτερη από την αμυντική στάση, αλλά δεν χρειάζεται να γίνει μια μακρά συναισθηματική συζήτηση που πρέπει να διαχειριστεί το παιδί. Επιστρέψτε όταν το παιδί μπορεί να την δεχτεί. Διατηρήστε απλή γλώσσα, αποφύγετε να προσθέτετε δικαιολογίες και μην ζητάτε άμεση συγχώρεση. Ο σκοπός είναι να αποκατασταθεί η ασφάλεια και η υπευθυνότητα, όχι να γίνει ο ενήλικας να νιώσει απαλλαγμένος.
Μια άλλη παγίδα είναι η αντιμετώπιση της συνέπειας ως ομοιομορφίας. Τα παιδιά επωφελούνται από προβλέψιμα όρια, αλλά μια συνεπής αρχή μπορεί να φαίνεται διαφορετική ανάλογα με την ηλικία και τις περιστάσεις. Ένα τρίχρονο παιδί μπορεί να χρειάζεται φυσική εγγύτητα και μια απλή οδηγία στην πόρτα. Ένα δεκατετράχρονο παιδί μπορεί να χρειάζεται μια σαφή συμφωνία, μια συνέπεια που έχει συζητηθεί εκ των προτέρων και μια συζήτηση για την εμπιστοσύνη αργότερα. Η συνέπεια σημαίνει ότι οι αξίες του ενήλικα είναι αναγνωρίσιμες. Δεν απαιτεί μια πανομοιότυπη τεχνική όταν το παιδί, η ικανότητα ή ο κίνδυνος έχουν αλλάξει.
Οι γονείς μπορούν επίσης να αποδώσουν υπερβολικά τη συμπεριφορά ενός παιδιού στην ανατροφή των παιδιών. Οι οικογενειακές σχέσεις έχουν μεγάλη σημασία, αλλά δεν είναι η μόνη επιρροή. Το σχολικό περιβάλλον ενός παιδιού, οι συνομήλικοι, το αναπτυξιακό προφίλ, ο ύπνος, η υγεία, η διαδικτυακή ζωή, οι απώλειες και οι ευρύτερες κοινωνικές συνθήκες μπορεί να έχουν σημασία. Αυτός δεν είναι λόγος για να παραιτηθεί κανείς από την ευθύνη. Είναι ένας λόγος για να διερευνηθεί χωρίς να αποδοθεί η ευθύνη.
Τέλος, αποφύγετε να παρουσιάζετε την καθοδήγηση αυτοβοήθειας ως επαγγελματική φροντίδα. Οι συμβουλές γονέων δεν μπορούν να αξιολογήσουν ένα παιδί από μια σελίδα. Επικοινωνήστε με έναν παιδίατρο, έναν γενικό ιατρό, έναν επαγγελματία σχολικής υποστήριξης, έναν αδειούχο επαγγελματία ψυχικής υγείας ή μια κατάλληλη τοπική οικογενειακή υπηρεσία όταν η ανησυχία επιμένει ή τα διακυβεύματα είναι υψηλά. Το να ζητήσετε βοήθεια μπορεί να είναι μια πράξη σύνδεσης και υπεύθυνου καθορισμού ορίων, όχι απόδειξη ότι ένας γονέας έχει αποτύχει.
Επιλέξτε το μικρότερο υπεύθυνο επόμενο βήμα
Το επόμενο υπεύθυνο βήμα είναι συνήθως μικρότερο από μια συνολική οικογενειακή αναμόρφωση. Διαλέξτε μια επαναλαμβανόμενη στιγμή: φεύγοντας από το σπίτι, την εργασία για το σπίτι, την ώρα του ύπνου, τη σύγκρουση μεταξύ αδελφών, τις συσκευές, τα γεύματα ή τη μετάβαση από το σχολείο στο σπίτι. Παρατηρήστε το για μερικές ημέρες χωρίς να προσπαθείτε να λύσετε κάθε κομμάτι ταυτόχρονα. Τι συμβαίνει εκ των προτέρων; Τι κάνει το παιδί; Τι κάνει ο ενήλικας; Πότε η αλληλεπίδραση γίνεται πιο δύσκολη; Τι βοηθάει, έστω και λίγο;
Επιλέξτε μία αλλαγή που ταιριάζει στα πραγματικά όρια. Μπορείτε να δηλώσετε την προσδοκία νωρίτερα, να προσφέρετε μία περιορισμένη επιλογή, να μειώσετε τον αριθμό των λέξεων κατά τη διάρκεια μιας κρίσης, να δημιουργήσετε μια προβλέψιμη μετάβαση, να διορθώσετε τα πράγματα μετά από μια έντονη ανταλλαγή απόψεων ή να προγραμματίσετε μια ήρεμη συζήτηση σε καλύτερη στιγμή. Κάντε την αλλαγή δοκιμαστική και όχι μεγαλεπήβολη. Το ερώτημα δεν είναι "Αυτό οδήγησε σε μια τέλεια εβδομάδα;" Είναι "Έκανε αυτό τη σημαντική στιγμή ασφαλέστερη, πιο σαφή ή λιγότερο κλιμακούμενη - και τι μάθαμε;"
Διατηρήστε ενεργή τη σύνδεση και εκτός συγκρούσεων. Λίγα λεπτά αμέριστης προσοχής, μια κοινή ρουτίνα, ενδιαφέρον για τον κόσμο του παιδιού και τήρηση μικρών υποσχέσεων μπορούν να έχουν σημασία, επειδή κάνουν τις δύσκολες στιγμές λιγότερο πιθανό να είναι οι μόνες στιγμές με συναισθηματική ένταση. Αυτή δεν είναι μια συναλλαγή που αγοράζει υπακοή. Είναι διατήρηση σχέσης.
Ο ενήλικας αξίζει επίσης ένα ρεαλιστικό σχέδιο για τη δική του ρύθμιση. Κανένας γονέας δεν μπορεί να συνρυθμίζει ήρεμα κάθε φορά, ειδικά όταν στερείται ύπνου, είναι απομονωμένος, πενθεί, πονάει ή είναι καταβεβλημένος. Σχεδιάστε για τις στιγμές που είναι αναμενόμενο να πάνε άσχημα: μειώστε τις προαιρετικές απαιτήσεις, ζητήστε από έναν άλλο ενήλικα να κάνει μια σειρά όταν είναι δυνατόν, προετοιμάστε μια φράση που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε πριν σας κατακλύσουν ή κάντε μια σύντομη ασφαλή παύση. Αυτές οι προσαρμογές δεν αποτελούν επιείκεια. Μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα να τηρηθούν τα λογικά όρια με τρομακτικό τρόπο.
Εάν δύο ενήλικες φροντίζουν το παιδί, συμφωνήστε σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα αντί να επιχειρήσετε μια ολοκληρωμένη φιλοσοφία γονικής μέριμνας κατά τη διάρκεια μιας αγχωτικής εβδομάδας. Ποιος είναι ο κανόνας σχετικά με την παράδοση συσκευών; Ποιες λέξεις θα χρησιμοποιήσει κάθε ενήλικας όταν ένα παιδί χτυπήσει το πόδι του; Τι θα συμβεί μετά την αντίσταση πριν τον ύπνο; Μια λειτουργική κοινή απάντηση δεν χρειάζεται να έχει τον ίδιο τόνο. Θα πρέπει να είναι αρκετά σαφής ώστε το παιδί να μην απαιτείται να διαχειριστεί αντιφατικές προσδοκίες ή να γίνει ο αγγελιοφόρος μεταξύ των ενηλίκων.
Όταν εξετάζετε το μοτίβο, αναζητήστε πληροφορίες και όχι μια ετυμηγορία. Ίσως η μετάβαση να βελτιώνεται όταν υπάρχει μια δεκάλεπτη προειδοποίηση. Ίσως η σύγκρουση να είναι χειρότερη μετά από μια συγκεκριμένη σχολική μέρα. Ίσως ένα παιδί να αγχώνεται μόνο γύρω από μια εργασία. Αυτές δεν είναι διαγνώσεις. είναι παρατηρήσεις που μπορούν να καθοδηγήσουν μια συζήτηση με το παιδί ή, αν χρειαστεί, με έναν επαγγελματία. Ένας γονέας δεν χρειάζεται να λύσει όλη την οικογένεια σε ένα βράδυ για να κάνει το επόμενο υπεύθυνο βήμα.
Αν χρειάζεται να διορθώσετε κάτι, κάντε το αφού είστε αρκετά ρυθμισμένοι ώστε να αναλάβετε την ευθύνη. Ονομάστε τι συνέβη σε γλώσσα που μπορεί να καταλάβει το παιδί. Μην ζητάτε από το παιδί να σας παρηγορήσει ή να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά του ενήλικα. Επαναδιατυπώστε τυχόν απαραίτητα όρια. Στη συνέχεια, σκεφτείτε τι θα έκανε μια διαφορετική αντίδραση πιο πιθανή την επόμενη φορά: μια παύση, η βοήθεια ενός άλλου ενήλικα, περισσότερος ύπνος, ένα πιο σαφές σχέδιο ή επαγγελματική υποστήριξη. Η διόρθωση αποκτά αξιοπιστία όταν αλλάζει την επόμενη αλληλεπίδραση.
Επιστροφή στην οικογενειακή βραδιά. Ένα παιδί μπορεί να κλαίει ακόμα την ώρα του μπάνιου. Ένας ενήλικας μπορεί να αισθάνεται ακόμα κουρασμένος και ανυπόμονος. Η σύνδεση, τα όρια και η διόρθωση δεν εξαλείφουν τις συνηθισμένες τριβές. Προσφέρουν έναν τρόπο να αποφευχθεί η μετατροπή των τριβών σε ετυμηγορία για το παιδί ή τον γονέα. Ο ενήλικας μπορεί να θέσει ένα όριο, να παραμείνει περίεργος για το τι συμβαίνει και να αναλάβει την ευθύνη για το κομμάτι που ελέγχει.
Αυτό είναι ένα απαιτητικό πρότυπο, αλλά δεν είναι τελειότητα. Είναι ένας πρακτικός προσανατολισμός: δείτε το παιδί ως κάτι περισσότερο από τη συμπεριφορά, δείτε τα όρια ως κάτι περισσότερο από έναν ανταγωνισμό εξουσίας και δείτε τα λάθη ως στιγμές που μπορεί να απαιτούν διόρθωση και υποστήριξη. Όταν η κατάσταση χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια απλή στρατηγική, αναζητήστε τη σωστή βοήθεια. Όταν δεν χρειάζεται, η επόμενη μικρή, σεβαστή επιλογή είναι συχνά αρκετή για να αρχίσει να αλλάζει το μοτίβο.
Πηγές
- Εθνικές Ακαδημίες Επιστημών, Μηχανικής και Ιατρικής. Θέματα Γονικής Μέριμνας: Υποστήριξη Γονέων Παιδιών Ηλικίας 0-8. Εθνικές Ακαδημίες Τύπου (2016). Διαβάστε online.
- Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής. Αποτελεσματική Πειθαρχία για την Ανατροφή Υγιών Παιδιών (2018).
- Gottman JM, Katz LF, Hooven C. Μετα-Συναίσθημα: Πώς οι οικογένειες επικοινωνούν συναισθηματικά. Συνεργάτες Lawrence Erlbaum (1996).